Używamy tego, co jest nam znane, nie staramy się wymyślić nic nowego. Karanie praktykowaliśmy częściej niż nagradzanie i nie mamy w nagradzaniu zbyt wiele doświadczenia. Wiele osób ma znacznie lepsze umiejętności karania, niż nagradzania. Łatwiej jest kontynuować coś, co się już zna, niż nauczyć się czegoś nowego. Takie osoby twierdzą, że karaniem odnosi się szybsze efekty. Dla nich dzieje się tak dlatego, że wybierają nie zadając sobie trudu nauczenia się nowych technik szkolenia i używania nagradzania z wyobraźnią.
Karanie jest nagradzające dla karzącego ponieważ:
Niektóre psy wolą karanie niż ignorowanie. Wtedy karanie wręcz nagradza zachowanie psa, które miało ulec wygaszeniu. Można to często zaobserwować np. podczas skakania na ludzi. Przewodnik krzyczy na psa, a pies mimo to dalej skacze. Okrzyki są formą zwrócenia uwagi przewodnika na psa, do czego dążył on od samego początku. Krzyk stał się nagrodą. Przewodnicy używający karania nie mogą być pewni, czy stosują je ponieważ jest to dla nich ostatnia deska ratunku, czy dlatego, że byli tak wiele razy nagradzani za karanie psa (patrz wyżej), że wzmocniło im się to zachowanie (tak, człowiek podlega tym samym prawom uczenia się co pies i jego zachowanie tak samo mocno wzmacnia się przez nagradzanie, nawet nieświadomie!).
Karanie jak i nagradzanie wymagają dobrego refleksu, żeby były efektywne. Jeżeli kara nie była zastosowana na czas, pies nie wie za co był ukarany, a przewodnik zrzuca winę na psa. Wrażliwy na karanie pies, albo pies z rasy bardziej niezależnej, może się zamknąć w sobie, zniechęcić i zaprzestać pracy, albo pracować znacznie wolniej i niechętnie.
Jeżeli nagroda nie była podana na czas, to pies również nie wie za co był nagrodzony, ale nie przestanie pracować i nie zniechęci się. Smakołyk podany w nieodpowiednim czasie nie nadwyręży więzi przewodnika z psem, tak jak skarcenie. Za używanie kar płacimy wysoką cenę. Im częściej pies jest karany, tym bardziej negatywnie wpływa to na więź z przewodnikiem.
- 16 -
